Home > Nieuws > Veel vacatures, geen gehandicapten

Veel vacatures, geen gehandicapten

Maandag 30 November 2015

Ton van der Giessen, directeur van het recyclingbedrijf Van Werven uit Oldebroek, wil niet zeuren. Hij is blij met zijn twee nieuwe werknemers: een met een handicap en een die al heel lang in de bijstand zat. Maar hij had acht mensen met zo’n achtergrond in dienst willen nemen en heeft daar anderhalf jaar lang zijn best voor gedaan.

Het is niet gelukt. Van der Giessen geeft het op.

En toch: er zouden meer dan genoeg kandidaten moeten zijn. Sinds begin dit jaar krijgen gehandicapten die 18 jaar worden alleen nog een speciale Wajonguitkering als ze bijna niets kunnen. En er komen geen banen meer bij in de sociale werkplaatsen. Het is de bedoeling dat gehandicapten nu in ‘gewone’ bedrijven aan het werk gaan – met subsidie en begeleiding, geregeld door de gemeenten. Werkgevers hebben beloofd dat ze de komende jaren met 100.000 extra banen komen voor wie niet zelfstandig het minimumloon kan verdienen.

Maar waar vind je ze? Van der Giessen was op zoek gegaan omdat hij ziet aankomen dat zijn bedrijf binnenkort veel werknemers nodig heeft. Van Werven, met 340 mensen in dienst, recyclet materialen en verhuurt bemande bouwmachines. Op de vestiging in Biddinghuizen werken nu 120 Polen via een onderaannemer. „Maar zij worden duurder als de Poolse economie zich zo snel blijft ontwikkelen.”

En: Van Werven heeft een reputatie als sociaal familiebedrijf. Er zijn nu al elf werknemers met ‘iets’.

Van der Giessen dacht: we nemen er acht om mee te beginnen – voor Biddinghuizen. Hij maakte een lijstje van instanties en organisaties met kandidaten in hun bestanden: gemeenten uit de buurt, afdelingen van uitkeringsinstantie UWV, de sociale werkvoorziening. Dat waren er twintig. Om te voorkomen dat hij als bedrijf met alle twintig contact moest onderhouden, huurde hij een arbeidsbemiddelingsbedrijf in met ervaring in het begeleiden van mensen uit de sociale werkvoorziening. En daar ging het mis.

In zijn kantoor in Oldebroek vertelt Van der Giessen dat er gemeenten en organisaties waren die uit privacyoverwegingen niet tegen de bemiddelaar wilden zeggen wat kandidaten te bieden hadden, andere belden nooit terug. Er waren er ook die hem direct benaderden of een ándere bemiddelaar lieten bellen. Maar dat was niet de bedoeling. „Ik wilde dat één organisatie mensen voor mij selecteerde, begeleidde en bij ziekte de vervanging zou regelen. Ik wilde niet acht werknemers hebben met allemaal hun eigen jobcoach. Daar is onze kantine te klein voor.”

Lees verder op www.nrc.nl.